Met mijn ontwerp voor de Grafiekkalender 2012 heb ik vooral de zienden aan het denken willen zetten, ze laten beseffen hoe visueel wij zijn ingesteld en hoe afhankelijk wij daar van zijn. Op mijn beeld zijn rondjes te zien. Dat zijn als het ware oogjes, die terugkijken naar de toeschouwer. Hoe is het voor de kijker om bekeken te worden zonder dat de oogjes iets kunnen zien?
Willem Liem vertelt bij zijn ontwerp ‘November Q’, de dat hij al een tijdje rondliep met het idee hoe blinden te betrekken in het beleven van grafische kunst. De mens is visueel ingesteld, maar een blind mens moet dit compenseren en heeft daardoor zijn andere zintuigen beter ontwikkeld. In mijn prent heb ik voelbare informatie verstopt, een soort brailledruk. Alleen mensen die braille kunnen lezen, weten wat hier staat. Brailledruk is iets anders dan blinddruk. Bij een blinddruk wordt geen inkt gebruikt, maar gebruik je het reliëf in het papier. Door de schaduwwerking kun je de afbeelding zien. Bij brailledruk gebruik je speciale inkt die boven op het papier komt te liggen. Om die inkt zo dik op het papier te drukken, gebruik je een grofmazige zeef. Deze inkt wordt niet meer gemaakt omdat de droogtijd van vier dagen commercieel niet interessant is. Ik heb jarenlang een potje van deze inkt bewaard en heb het nu gebruikt in deze prent naast enkele typografische elementen. Een groot deel van mijn werk bestaat uit vormgeving, maar de scheidslijn tussen vormgeving en kunst is niet scherp.
